|
من ازرکود و رخوت این شهر بیزارم ازین سکوت تلخ خود شعر و ترانه می بارم پناهگاه و زادگاهم شعر است و من خودرا درین بهشت چو کودکی نوباوه می انگارم کبوتران ز شور من نغمه خوان و بی تابند جهان من جدا زاین شهر است، می پندارم منم پرنده ی که هیچ درقفس نمی گنجم به مثل لاله های دشت گلگون است رخسارم صلابتم صلابت بلند کوه بابا است من از رکود و رخوت این شهر بی زارم زکیه هاجر12.12.2007 وین + نوشته شده توسط زکیه هاجر در جمعه سی ام آذر 1386 و ساعت
19:29 |
در درونم آتش و غوغا به پاست 
این همه زجر و الم تا کی به جاست ؟
التیام درد هایم چیست چیست؟ درد و رنج و شکوه را هم انتهاست
باز می سوزم و می سازم و لی این همه سوز و تپش را ره کجاست
همچو مرغی در قفس بند و اسیر کی ز دست پیر صیادم رهاست
من سزاوار اسیری نیستم تا به کی این دشنه و دل آشناست؟
+ نوشته شده توسط زکیه هاجر در چهارشنبه چهاردهم آذر 1386 و ساعت
22:38 |
|
درباره وبلاگ
در کلبه ی ما رونق اگر نیست صفا هست
آنجا که صفا هست یقین نور خدا است سالیان دور در دهکده ای با صفایی در دامن کوهپایه ای در افغانستان عزیز، از مادری نهایت مهربان،زحمت کش و هوشیاری نا خواسته پا به هستی گذاشتم. مادرم همه ی سرمایه ی زندگی من و تنها مشوق اصلی من در یادگیری علم و دانش بود.تنها شوق و علاقه ی من یاد گیری و آموزش است. با شعر و قوانین آن آشنایی ندارم و فقط گاهگاهی از روی ذوق درونی که در من نهفته است چیز هایی را با خودم زمزمه می کنم. که شاید این استعداد را هم از مادر عزیزم به ارث برده باشم.او هر چند بی سواد بود اما همیشه پند و اندرز و گفته های شیرینش با شعر همراه بود..من هیچگونه ادعای شاعری ندارم و نمی خواهم این تهمت عظیم را به خودم بزنم. اما به شعر و هر گونه گفته های موزون و دلنشین علا قه مندم.امیدورام در این خانه علاوه بر زمزمه های روزمره ام، مطالب خوب و آموزنده ا ی هم بتوانم جا دهم. باشد که بازدیدکنندگان عزیز بی بهره مارا ترک نکند و در این راستا نظرات و راهنمایی شما عزیزان کمک خوبی در هرچه بهتر کردن مطالب خواهد بود.
|
